Hoe is de maandagavond met Sanne? Als vriendin en columnist kan ik zeggen: inspirerend. Zo vragen we ons bij het eten op een pannenkoekenboot af hoeveel dozen Butterscotch stroop je mee kan nemen van de laatste supermarkt die het nog schijnt te verkopen. Of hoe geloof kan verdwijnen en of er nog iemand bestaat die gelooft in de klassieke Griekse en Romeinse goden.
Nu is Benelux Next Top Model weer begonnen. Als fans van ANTM en vooruit, een beetje van HNTM, stemmen we daar onze maandagavonden op af. Samen eten, zoals de Chicken Tonight met ananas van Sanne, of de zompige macarani carbonarasoep van mij, maar altijd voor de tv voor een avond vol geretoucheerde modebeelden! Al viel het ons dit keer wat tegen. Gelukkig boden Johnny Depp en Orlando Bloom in Pirates of the Caribean 3 nog wat hoogtepunten van de avond. Oh, zucht, wat een hoofden…
Afgelopen maandagnacht, toen ik weer was bijgekomen van de schrik door een naakte huisgenoot die met de deur open doucht, kroop ik weer achter de computer. Na even piekeren over onze kritieken, een tikje overdrijven en wat persoonlijke dingen schrappen, rolde de nieuwe column voor FOK! uit mijn vingers. Ruim 14 uur voor de deadline, dankzij de inspiratieavonden met Sanne:
Iets met Bene
Daphne Deckers mag het hangende vel op haar handen en billen weer bijeen knijpen, want het grensoverschrijdende modellenprogramma is eindelijk weer gestart. Het is nu nog exotischer, spectaculairder, boerser, heter en spannender dan ooit, want onze wulpse zuiderburen mogen meedoen. Na vier seizoenen HNTM uitgekotst te hebben, braakt de Vlaamse televisie mee.
Benelux Next Top Model. Het is een hele mond vol en ik snap niets van de titel. Vanwege het taalbereik en de Nederlandse meisjes die al struikelen over hun eigen dialect, is het ontzettend verstandig om geen Frans- en Duitstalige meisjes te selecteren als kandidaat. Toch moet het een naam krijgen die aangeeft dat er een extra provincietje mee mag doen. Lage Landen Next Top Model klinkt nergens naar, dus dan maar de Benelux. Luxemburg doet niet mee, dus we houden alleen de Bene over. Eigenlijk klopt dat ook wel. Er zijn alleen maar zeurende kutkoppen op benen in beeld. Zonder die kutten dan, dat gelukkig weer wel.
Het begint al als ik die kop van Daphne zie. De visagisten zijn gesloopt van het grove plamuurwerk aan haar gezicht, de laatste graffitiartiest sleept zich weg van haar kapsel en de couturier die haar in tietshowende tijgerjurkjes en roze pakjes voor twaalfjarigen weet te persen vraagt zich af waar het in hemelsnaam mis is gegaan in zijn carrière. Dan moet Daphne nog beginnen om haar ingestudeerde zinnen eruit te spugen. Ergens lijkt het ook nog te draaien om een stuk of tien wilde vrouwen die samenwonen in een huis. Geen mannen, geen seks, allemaal mooie jonge vrouwen, maar spannende televisie maken, ho maar. Ze klitten, katten, kibbelen en krijsen in het rond, alsof ze voor de hoofdprijs gaan voor het veertieneneenhalfste seizoen van Big Brother.
Dat het een flauw aftreksel is van het Amerikaanse programma, is wel duidelijk. Het is zelfs zo smakeloos dat ik niemand ken die zich kan aftrekken bij onze Nedervlaamse nep-Tyra. In de Verenigde Staten weten ze inmiddels hoe ze mij als kijker kunnen boeien. Er wordt veel aandacht besteed aan de vrouwelijke rondingen in lingerie, in touwtjes, aan touwtjes, op het water, in het water, op de catwalk en huilend bij de kapper. Onder een perfecte belichting oordeelt de jury over alle meisjes. Zodra de schuchtere modekopjes zijn vertrokken, wordt uitvoerig geroddeld over de kwaliteiten, potentie en heupmaten van de barbiepoppen. Zo kan ik ook meedenken en word ik helemaal blij als het ergste zuurdesem weg wordt gestemd.
Maar de toevoeging van de Vlamingen biedt mij daarin geen soelaas. Allé, de foto’s zijn dit seizoen niet eens in close-up zichtbaar, terwijl ik toch graag zie hoe erg het tuitmondje van Maxime is, de eendenbek van Adinda en de opgeplakte neplach van Justine, waarbij het zwijn nog beter op de foto stond. De jury stort zogenaamd politiek correct het ongezouten commentaar in de tere open zieltjes van de individuele modellen, die jankend en hyperventilerend wegrennen naar de toiletten waar de concurrenten hen kunnen slachten. Maar in de uiteindelijke beoordeling van de jury, waar de vergelijkende commentaren op tafel komen, word ik als kijker buitengesloten. Daphne, Bastiaan en die andere modebobo’s gaan los in neersabelende kritieken en ik mag het niet weten.
Ik word helemaal moe van het ons-kent-ons-verhaal in de montage van BNTM. Er wordt behoorlijk wat afgezijd, want ‘zij is geen echt model’, ‘zij kan het niet’, ‘ik vind haar geen concurrent’, zijn veelgehoorde uitspraken. Vraag me dan niet over welke zij ze het hebben, al die zeikwijven zijn één pot nat. Modellen moeten ook helemaal niet praten, die moeten doen waar ze goed in zijn. Katten, krijsen en kibbelen. In zo weinig mogelijk kleren.
Kom op programmamakers, ik kijk geen Boer Zoekt Vrouw waarin de vrouwen beschermd moeten worden omdat ze hun gevoelige informatie sturen naar moedwillige boerenbinken die een tikkeltje te lomp kunnen zijn. Modellen in spe kunnen best een stootje hebben. We zoeken immers een moordwijf van zestien, geen muurbloempje in de kassen van boer Hans.
Oh oh, ik voel me toch een brok inspiratie omhoog komen. Ik wil wat met die film doen en met een bepaald nummer wat ik nu niet ga verklappen. Maar dat moet helaas even wachten. Snif… IK HOU VAN DE PHANTOM OF THE OPERA!!! *fangirl*
Het is wat, vrouw zijn. Soms heb je de aandrang om je nagels te lakken en soms is de reden niet helemaal duidelijk… zoals in mijn geval nu. Soms lak ik ze, omdat ik het net vind staan. Maar dat is nu niet aan de orde. Ik denk dat het komt door het vele wachten. Ik print momenteel allemaal powerpointjes. En dat kost tijd.
Dus terwijl ik typ, drogen mijn nagels. Niet heel verstandig, want als ik uitschiet worden en mijn toetsen paars, en mijn nagels lelijk…
Ik probeer met mijn cam een foto te maken van mijn lang niet perfecte nagels, maar het lukt niet echt… kleuren kloppen niet! Even kijken op photoshop wonderen doet…
Nou, maak er maar wat van. Het is paars met een zwarte stip. Of een zwarte stip, met een paars achtergrond. Net hoe je het bekijkt. En ik vind mezelf erg origineel mee. Hele mooie nagels zijn het nie, magoed… ik kan niet leven met lange nagels.
x Sanne, die blij is dat haar weblog naar een snellere server wordt verhuist
Mijn beeltenis werd weggevaagd als ik er niet om had gevraagd, was ik voor eeuwig weggebleven en eindigde mijn weblogleven. Door Sanne werd ik teruggezet, slechts door mijn eigen smeekbeden, liefst had ze me voorgoed gemeden, ik troost mij met een sigaret.
En hij doet het weer. Gelukkig. Halleluja. Want ik dacht echt; nu is het gedaan met mn blog. Ik ben misschien geen technisch wonder, maar wordpress en ik gaan vaak hand in hand. Vaak…. want vandaag is er een breuk gekomen in onze relatie. Ik dacht; ik upgrade de boel even. Je weet maar nooit!
Dus ik zoek een upgrade handleiding op, want ik upgrade nooit. Heel slecht, ik weet het. Ik download de nieuwste wordpress, etc, etc. Ik doe precies wat er van me werd verwacht in de handleiding en als laatste stap moest ik de plug ins weer reactiveren.
En daar ging het mis….
Ik log in mn volle onschuld in, krijg ik niet een gigantische foutmelding. Fatal error. Ik heb een hekel aan fatal errors. Ze zijn eng, ze zijn fataal. Dus ik raakte lichtelijk in paniek en na spastisch rondjes te hebben gerend rond de etenstafel, dacht ik, problemen zijn er om op te lossen. Dus ik ging er voor zitten. Opnieuw alle stappen gevolgd, een voor een de bestanden bekeken en geconcludeerd dat ik absoluut nul verstand heb van PHP, om uiteindelijk toch hulp ingeschakeld van buitenaf. En dat bleek mijn redding. Het grote probleem lag bij de taal. Om een lang verhaal kort te maken, Wordpress is een engelstalige webapplicatie, om blogs op te runnen. Maar ik wilde graag Nederlands, wat ik even straal was vergeten. En waar ging het dus fout? Met de vertaling van de admin, de achterkant van mn blog. Omdat alles anders was raakte dat script in de war. Er moest een nieuw script daarvoor in de plaats komen, maar dat hadden ze er even niet bij verteld in de handleiding. En dat scriptje zat toevallig bij de Nederlandse wordpress download.
En toen was alles opgelost. Godzijdank. Of toch niet…? Mijn logs zijn verdwenen!En nu kun je even niet reageren…
Update: Alles doet het weer volgens mij. Ik ga dus niet meer upgraden… wat een ellende!
Ik zat op de fiets zonet. Kwam bij de C1000 vandaan, waar ik 2 wasmiddelen had gehaald voor de prijs van 1. Ik vond het een schappelijke aanbieding, vooral omdat mijn wasmiddel op is. En terwijl ik tevreden terug fietste, was ik diep in gedachte;
wat zou er gebeurd zijn als…
Verschillende 'als' scenario's schoten door mn hoofd.
1). Wat zou er gebeurd zijn als… ik nooit was geboren? Nou, dan waren mijn ouders ouderloos gebleven, want ik ben de oudste thuis en het lijkt me sterk als de jongste nog wordt geboren, het is immers niet voor niets de jongste? Of zou ik dan gewoon worden overgeslagen in de geboortevolgorde? Ik weet het niet, dat is niet aan mij om te zeggen. Maar oke, feit in dit scenario is; ik besta niet, ik heb nooit bestaan. Zou ik worden gemist? Waarschijnlijk niet. Vrienden van me zullen niet zeggen; 'Waar is Sanne?'. Want ik besta niet, ze weten niets van mij af. Sanne is een normale populaire naam in Nederland, meer niet. Op 1 of andere manier ben ik wel benieuwd naar hoe ieders leven er dan uit zou zien. Waarschijnlijk niet veel anders als nu. Of zou ik bij sommige mensen zoveel impact hebben? Nu reken ik mijn ouders voor het gemak even niet mee, want het spreekt voor zich dat dat er natuurlijk HEEL anders uit zou zien…. toch? Het is iets wat je niet kunt zeggen.
2) Wat zou er gebeurd zijn als… ik in het verre verleden journalistiek had gekozen i.p.v. Geschiedenis? Ten eerste had ik veel beter leren schrijven. Dan was ik vast doorgebroken in een of andere wereld. Misschien was ik wel ontdekt, was ik nu rijk en beroemd en had ik nu een appartementje in Amsterdam, Parijs, New York en een vakantiewoning vlak buiten Rome. Dan ging ik stappen met mijn schatje Orlando Bloom en had ik vrienden zoals Kirsten Dunst en nepvrienden zoals Paris Hilton. Er tegenover staat natuurlijk wel dat ik mijn vrienden die ik nu heb nooit had leren kennen. En dat is dan wel best wel jammer. En ik kon dan ook veel minder naar mn ouders, ik mag graag naar ze toe en ik kon dan natuurlijk nooit anoniem te stappen. Ik weet niet, misschien is het maar goed dat ik nooit journalestiek heb gekozen als ik er zo over nadenk…
3) Wat zou er gebeurd zijn als… ik depressief, ongelukkig, stom, saai en asociaal was geweest? Dit lijkt mij een heel makkelijk antwoord. Ik was of een emo, of ik was weggedoken in een hoekje en deed ik net tegenover de wereld dat ik niet bestond. Een emo is overigens een depressieve gothic. Ik mag wel over de gothic stijl overigens en ik mag heel graag over depressieve muziek, maar dat maakt me niet depreressief, ongelukkig, stom, saai en asociaal. Aldus mezelf hoor. Maar eerlijk is eerlijk, ik had dan waarschijnlijk geen vrienden en degenen die mijn vrienden zouden zijn, zouden even depressief, ongelukkig, stom, saai en asociaal zijn zoals mij. In dit geval zou ik tegen mezelf zeggen: Zoek professionele hulp!! Terugkomend op de "depressieve" muziek, hier enkele voorbeelden op willekeurige volgorde:
Marco Borsato – Opa
Gary Jules – Mad World
Black Sabbath – Sollitude
Evanscene – My Immortal
Nightwish – Dead Boys Poem
Ilse de Lange – All the Answers
Dream Theater – Goodnight Kiss
Paul de Leeuw – Voorbij
In reacties graag aanvullingen.
Er zijn vele 'Wat zou er gebeurd zijn als…' scenario's. Ik heb er nog wel veel meer in mn hoofd zetten, maar goed, die zijn voor later. Er zijn vast hele orginele te verzinnen.
