Daar lig ik dan. In bed. Alleen. Noujah, alleen… 4 kussens, 2 Texelse schapen, een kaasmuis, een jaguar en een Ikea-draak vergezellen mij de nacht door. Want ik kan niet slapen. Dus schrijf ik maar op een kladblok van 'Odink & Koenderink' een blog. Om me te vermoeien, maar ook om mijn gedachten cryptisch op een rij te zetten. Buiten regent het. Maar ik lig lekker droog onder een plat dak. op mijn bui, het schrijfblok op mijn hoofdslaapkusse. Ik slaap met meerdre kussens als het even kan. Heerlijk om met mijn hoofd tegen een ander kussen te leunenals ik de wondere wereld van de slaap inglij…
Slaap… eigenlijk stelt het op het eerste gezicht niets voor. Voor velen is het een niemandsland, iets wat ongemerkt voorbij gaat. Voor mij is slaap wat anders. Het is een poort tot het onderbewuste. Ik en mijn onderbewuste gaan niet samen. Mijn onderbewuste wil dingen die niet kunnen, die niet (meer) mogelijk zijn. Mijn 'ik' weet dat en vind dat zeer vervelend. Het is zo jammer dat mijn onderbewuste zoveel invloed heeft op mijn gevoel, waar mijn 'ik' dan weer wordt beinvloed. Wie thuis is in de psychologie heeft inderdaad Freud hierin al herkent. Hij beschrijft dit ook. En ik denk dat veel meer mensen dit herkennen. Dromen van een voettocht door de Franse Alpen bijvoorbeeld. Het onderbewuste kan dat zo graag wel willen, je kan er elke nacht wel over dromen, als de realiteit is dat de persoon in kwestie geen benen heeft, blijft het bij een droom. Dat zorgt voor een ongelukkig gevoel wat maakt dat de 'ik' op dat moment zeer ongelukkig wordt, als acceptatie van de situatie uitblijft, want hij weet dat het nooit zal gebeuren. De Franse Alpen bezoeken kan wel, misschien zal hij er zelfs gaan wonen, maar een voettocht zal er nooit inzitten.
Nu is dit wel een extreem voorbeeld, maar ik denk toch dat mensen zich er in herkennen. Ik wil momenteel ook dingen die onmogelijk zijn onrealistisch of op korte termijn niet haalbaar. Dat is toch menselijk? Niettemin zeer vervelend. Ik merk dat ik ongeduldig ben, ik wil dingen weten. Ik kan niet tegen twijfel en toch twijfel ik bij veel dingen. Ik heb nu nog een jaar zekerheid. En dan…? Ik verwacht dat mensen ruiken wat ik wil en dan daar een zeer duidelijk antwoord op geven. Dat is onrealistisch! Dat kan ik niet van mensen verwachten. Dat mag niet. Dat is oneerlijk. Eerlijk zeggen is de beste manier, ook de confronterendste. Maar vaagheid is ook niet goed. Wat oh wat ga ik volgend jaar doen?! (Komt wel goed, ik heb er toch aan de andere kant wel weer vertrouwen in. )
Och het leven is nooit eerlijk geweest en niets was ooit makkelijk.
Het is nu 0.27 uur. Ik ga mijn ogen sluiten, al heb ik totaal geen slaap. Ik zal wel weer piekerend in slaap wereld belanden. Immers, dat doe ik nu al maanden veels te lang.
x Sanne
Update:
God straft meteen. Goden oh goden, wat een ROTDROOM had ik vannacht na het schrijven van dit stukje. Ik droom bijna nooit eng, maar dit was het toch wel waard om gillend wakker te worden Leeuwarden lag in puin, het brandde helemaal af. Ik bevond me op een schip om weg te voeren, maar dat kapseizde. Ik vluchtte naar de andere kant van het schip, waar ik veilig was voor het water, maar daar waren een paar kapers. En eentje schreeuwde dat hij getrouwd was. En die vrouw kwam naar voren…En ik heb nog nooit zo'n eng figuur zijn…. ze was lijkbleek, maar tegelijkertijd ook verbrand. Haar ogen waren uitgestoken, maar ze zaten er nog wel in. Heel moeilijk te omschrijven, maar het op het was zo'n beeld dat terug komt als je je ogen weer sluit. En het gevoel van paniek blijft dan hangen. Het was zo eng… Bah.
AFI – This Time Imperfect. Live van de dvd "I heard a voice".
There are no flowers, no, not this time, There will be no angels gracing the lines, Just these dark words I find, I'd show a smile, but I'm too weak, I'd share with you could I only speak, Just how much this hurts me,
Neviathiën – Rome zegt: damn Neviathiën – Rome zegt: mijn vingers willen tikken Neviathiën – Rome zegt: maar ik weet niet wat Neviathiën – Rome zegt: en ik heb nog steeds energie Neviathiën – Rome zegt: maar als ik hier ga springen, is het zo stom Kelly – Starry, starry night… zegt: Typ een weblog Neviathiën – Rome zegt: over wat? Kelly – Starry, starry night… zegt: Over mij Neviathiën – Rome zegt: oke
Een log over Kelly, ze weet niet waar ze aan begonnen is. Waar zal ik beginnen. Ik weet niet eens hoelang ik je ken, je was het (ik zal het woord rare weglaten ) zusje van een vriendin van me. Maar op een of andere manier raakten we toch steeds closer. En nu spreek ik je vaak. Relatief vaak.
"Vroeger" (we zijn jong, WE HEBBEN GEEN VROEGER!!") op het Bogerman (dus een paar jaar terug) was je fan van AFI en van Slash. En ik ook ^^ Het laatste dan. AFI heeft wel mooie nummers, hele mooie zelfs, maar dat ter zijde. Ik heb nog een foto van jou en K, waarop jij ontzettend rooie lippenstift draagt op het Bogerman.
Kelly Kelly…. Ik weet eigenlijk niet echt wat ik moet schrijven. Heb zin in volgende week. Kunnen we bijkletsen. Ben blij voor je luisterend oor, bij al mijn ach en wee'tjes, die weet jij maar al te goed.
Dus… eeeeeeeeh
hoe nutteloos log…. mocht iemand dit lezen, negeer dit log maar. Behalve jij Kelly, want ik schreef het VOOR JOU en OVER JOU!.
Vannacht had ik inspiratie om te loggen. Maar omdat ik te lui was om mijn ogen open te doen, heb ik het uitgesteld tot vandaag. De inspiratie is wat weggeslopen helaas, maar ik hoop dat, naar mate ik nu schrijf, de inspiratie wat terug komt. Ik had vannacht gewoon pen en papier moeten pakken, maar om 2 uur s'nachts heb ik wel andere dingen aan mijn hoofd…En nu eigenlijk ook, want ik luister ondertussen Jeff Wayne's War of the World – 02-Parson Nathaniel (wat een geweldige naam overigens ^^ En overigens ook geweldige muziek).
Anyway, mijn gedachten dwaalden af naar een gesprek dat ik gister had gehad. En vanuit dat gesprek dwaalden mijn gedachten af naar het volgende onderwerp; waarom zouden sommige mensen mij niet mogen? Er lopen mensen op deze aardbol rond die mij niet (meer) kennen en me toch niet mogen. Hoe komt dat? Zou het jaloerzie zijn? Ik heb toch zo'n fantastisch leven. Zou het afgunst zijn? Ik vind het zo raar. Als ik zo'n persoon in al mijn vrolijkheid en onschuldigheid groet als ik ze tegen kom op straat, dan komt er zo'n bliksemfilts uit de ogen, dat ik gewoon op zij moet springen, wil ik niet levend verbranden. En ik vraag me toch af wat voor negatieve energie zo'n bliksemflits kan genereren. Wat ik heb ik ooit hen misgedaan in een ver grijs verleden? Als er uberhaupt sprake is van een ver grijs verleden.
De Lenormand kaarten waarschuwden me tot vier keer toe voor dit soort mensen. Lenormand was een waarzegster die leefde tussen 1772 en 1843. Ze is een beetje berucht, want ze voorspelde dat Napoleon van Josephine ging scheiden. Ze is hier zelfs voor opgepakt. We weten allemaal hoe het afliep met Napoleon. (Palmer, hoofdstuk 10 en 11). Anyway, vier keer kwam dezelfde kaart te voorschijn toen onlangs de kaarten voor mij werden geschud en gelegd:
15: De Beer De plompe beer is voorbôo Van heil en vrolijkheid; Maar wacht u wel, zo zegt hij, Voor afgunst en voor nijd
Ik bedoel, hallo! Afgunst? Nijd? Hoezo dat nou weer? Ik zou niet jaloers op mijn leven zijn. De kaart is natuurlijk veel uitgebreider uit te leggen, maar daar heb ik nu eigenlijk geen zin in. Maar vier keer dezelfde kaarten in zo'n stapel kaarten, puur toeval. De kans is 1 op 36 dat je hem pakt. Maar aangezien ik niet echt sterk ben in het berekenen van biominale kansberekeningen met terugleg… vraag ik Kelly. Het is een wonder dat ik mijn wiskunde examen heb gehaald… Na een HELE discussie met verschillende mensen zijn we het unaniem eens; het moet (1/36)^4 zijn… en dat zal dan een kans zijn van 5,9537418076512726718488035360463e-7 Dat is ZEVEN NULLEN achter de komma…
Ter vergelijking, de kans dat ik de Staatsloterij win is 0,0000002 (bron). Dus die kans is groter…
Verdamd, ik had liever die Staatsloterij gewonnen dan dat ik vier keer dezelfde kaart kreeg in een spel kaart.
Maar goed, ik ben helemaal afgedwaald van mijn afgunst en jaloerzie onderwerp en ik heb geen zin meer om er verder op in te gaan. Ik wil nog een klein dingetje kwijt: Neem niet te veel Fishermans Friend
Vul je e-mailadres in, die je achterlaat als je een reactie achter laat. (E-mailadres is overigens bij mij niet zichtbaar als je reageert).
Je krijgt een wachtwoord toegestuurd. Die kun je eventueel veranderen.
Upload een plaatje en klaar is Kees! Nu verschijnt dat plaatje elke keer als je een reactie achter met het e-mailadres wat je invulde. Wat een luxe, wat een makkelijkheid! En het mooie is, het plaatje verschijnt niet alleen hier, maar ook bij andere sites die zijn aangesloten bij Gravatar.
Kleine moeite, veel resultaat. Meer resultaat dan wat ik in elk geval had ^_^
) 
Leeuwarden lag in puin, het brandde helemaal af. Ik bevond me op een schip om weg te voeren, maar dat kapseizde. Ik vluchtte naar de andere kant van het schip, waar ik veilig was voor het water, maar daar waren een paar kapers. En eentje schreeuwde dat hij getrouwd was. En die vrouw kwam naar voren…En ik heb nog nooit zo'n eng figuur zijn…. ze was lijkbleek, maar tegelijkertijd ook verbrand. Haar ogen waren uitgestoken, maar ze zaten er nog wel in. Heel moeilijk te omschrijven, maar het op het was zo'n beeld dat terug komt als je je ogen weer sluit. En het gevoel van paniek blijft dan hangen.
